Doorlopende stage maar dan anders. // Blog 4 in de serie doorlopende stage.

Trimester drie, het laatste stukje van de zwangerschap is voor Tjitske aangebroken. Per ‘toeval’ is het zo dat ik nu stageloop in de praktijk waar Tjitske cliënt is. Normaal ga ik met haar mee maar nu zit ik aan de andere kant van de tafel. Jeetje wat voelt dat eigenlijk gek maar toch ook wel weer vertrouwt, het is immers gewoon Tjitske. Het is mijn eerste stage, van maar twee weken en toch is de kans dat de kleine zich komt melden in deze twee weken eigenlijk zeer aannemelijk. Alsof het, net als de hele doorlopende stage, perfect getimed is.

Helaas gaat het zowel fysiek als mentaal niet meer zo lekker met Tjitske. Doordat ze extreme bekkenpijn heeft en nog geen dag niet misselijk is geweest gedurende de hele zwangerschap, is ze eigenlijk gewoon op aan het raken. De verloskundige maakt zich zorgen en maakt dan ook de adequate beslissing om Tjitske wat vaker te laten langskomen. Ook ik merk voor het eerst in deze hele stage echt dat deze zwangerschap absoluut niet bestaat uit een roze wolk. Tjitske haar energie begint op te raken en doorlopen tot of over de 40 weken zal een uitdaging worden. Gek is het eigenlijk hoe anders ik me nu voel, hoe ik meer observeer en hoe ik een veel completer beeld krijg. Dat komt toch denk ik door dat ik vanuit een andere ‘rol’ meekijk. Het beweegt me om Tjitske in alle eerlijkheid en kwetsbaarheid te zien.

Na de controles, en het plannen van een nieuwe afspraak stapt Tjitske weer de deur uit. Mijn stagebegeleider en ik bespreken na wat je doet wanneer de draagkracht van een zwangere begint te verminderen. Ze legt me uit dat ze de lijntjes graag kort houdt en haar eigen onderbuikgevoel ook meeneemt in het te bepalen beleid. Door dit consult loop ik het eigenlijke doel van de doorlopende stage mis, namelijk; de zwangerschap bekijken vanuithet cliëntperspectief. Toch geeft het niks, het loopt gewoon zo.

LiefsLisanne


Wordt vervolgd

Leave a comment