“Wat moet ik in hemelsnaam met die bloemen.” // Blog 3 in de serie doorlopende stage.

18 november

Whatsapp 16:23

Lisanne: Mijn oppaskind vroeg zojuist aan mij of ik een baby in m’n buik heb….

Tjitske: Hahaha, moet je iets vertellen?

Lisanne: Euhmmm no, was een beetje opgeblazen en had mijn hand op mijn buik omdat ik kramp had.

Tjitske: Haha, wel een logische gedachte van d’r. Voor jou wel vervelend!

Ik was bij mijn oppasgezin en had een hele gezellige dag gehad en ik wilde rond een uur of 22:00 naar huis rijden. Ik blijf daar vaak nog tot laat gezellig kletsen. Op de heen weg had ik al een paar gekke schokken in de auto gevoeld maar het ging nog. Ik had de vader van het oppas gezin gezegd dat ik weg zou rijden en dat als het weer zou gebeuren ik hem zou bellen. Ik was de wijk nog niet uit en ja hoor…. De auto schokte en het voelde niet helemaal oké. Nadat ik de auto had stilgezet belde ik direct.

Lisanne: Hi, ik ben het…

F: Nou dat is snel….

Lisanne: Ik vertrouw het toch niet helemaal. Wil je even een rondje meerijden om het te beoordelen?

F: Ja hoor, rijd maar voorzichtig onze kant weer op.

Hij reed even een rondje mee en ook hij zei dat het beter was om niet terug naar huis te rijden. Ik belde mijn moeder om te vragen of ze me wilde komen ophalen. Ze had een lange dag gehad en zag het eigenlijk niet zitten, het was immers ook al half elf. Al snel zei mijn oppasmama dat ik kon blijven slapen, wist ik eigenlijk ook wel. Ben daar kind aan huis.

Whatsapp 23:02

Lisanne: waar is de echo?

Lisanne: Ik ben nu nog in Dokkum, heb autopech dus denk dat ik morgen even rechtstreeks rijd.

Lisanne: Ik had gevonden dat het in Oudwoude is. Wil je me appen of het klopt, hoor het morgen wel 😉

Er van uit gaande dat zij uiteraard al lang op bed lag ging ik naar me klaar maken om op bed te gaan.

Whatsapp 23:11

Tjitske: Oh wat een gedoe

Tjitske: Is in Oudwoude idd.

Lisanne: Ja zeg dat wel, slaap gelukkig in Dokkum

Lisanne: Dus ik zie je wel bij de praktijk.

Tjitske: Fijn!!

Tjitske: Morgen wel een auto?

Lisanne: Ja kan die van het gezin hier meenemen, die hebben er 2.

Tjitske: Ah fijn!!

Ik lag inmiddels lekker in bed en viel snel in slaap in het heerlijke bed van mijn oppaskind.

19 november

Ik werd wakker en sloot aan bij de ontbijt tafel, mijn oppaskinderen waren blij verrast dat ik was blijven slapen aangezien ze daar eigenlijk altijd om vragen. Toen de kids naar school werden gebracht ging ik even douchen. Ik pakte schoonondergoed en een jurkje uit de kast van de oppasmoeder. Heeft altijd wel iets extra’s liggen. En aangezien ze bijna nooit jurkjes draagt kon ik gerust iets uit de kast pakken. Ik ken het gezin en ben daar, zoals ik al eerder zei, kind aan huis. Kan ook niet anders als je er al 11 jaar komt.

Ik stapte in de auto en reed nog even langs de bloemist. Een bloemetje halen voor als alles goed is. Even schoot er door mijn hoofd, wat als het niet goed is; Dan is het gewoon een bloemetje omdat ze het zo goed doet ondanks dat ze zich zo zie voelt.

Tjitske en ik hadden het er over gehad dat we er bewust van zijn dat het absoluut geen pret echo laat staan dat het belangrijk is om het geslacht te horen. Als het maar gezond is, daar gaat het om.

Na tien minuten rijden kom ik in een ieniemienie dorpje, ik ruik koeienstront. En niet zo’n beetje ook. Gadver! Mijn navigatie geeft aan dat ik er nu moet zijn maar ik sta op een soort parkeerplaats. Ik rijd weer iets terug, het zit aan een soort boerderij vast. Ik wacht in de auto tot ik Tjitske en haar man zie aan komen rijden. We gaan met elkaar naar binnen. Met mondkapjes op desinfecteren we onze handen. In de wachtkamer staat een grote kist met geboortekaartjes, leuk om even te spieken. Er komt een stel naar buiten, Tjitske en haar man kijken elkaar en lachen. Ze wisten niet dat zij ook in verwachting zijn, hihi. We worden geroepen, de echoscopist kijkt even verward dat we met drie zijn. Eigenlijk mag dit natuurlijk niet met de huidige maatregelen maar als Tjitske benoemt dat ze er over had gemaild en ik verloskundige in opleiding ben verwelkomd ze ons alle drie

Ze legt uit dat ze het kindje standaard een hij noemt omdat baby een mannelijk woord is. Het is erg bijzonder om te zien hoe gedetailleerd alles is en wat een verschil het is ten opzichte van het echoapparaat dat op de verloskundige praktijk staat waar Tjitske normaal heen gaat. Ik zit stil en vol bewondering toe te kijken. De echoscopist kijkt het kindje van top tot teen na. Alles ziet er goed uit tot dat… De voetjes. De echoscopist spreekt een vermoeden uit over dat ze een klompvoetje ziet. Ze bekijkt het voetje van alle kanten maar kan er niks anders van maken dan dat het voetje echt gekanteld aan het beentje lijkt te zitten. Jelmer de man van Tjitske geeft aan dat hij het eerder tijdens de echo ook al dacht te hebben gezien, hij is arts en lijkt er ook vrij zeker van te zijn dat dat wat de echoscopist ziet ook zo is. Tjitske en Jelmer reageren kalm en ze maken zelfs een klein grapje, dat is ook gewoon precies hoe ze zijn, alles proberen positief te bekijken en nuchter blijven. Mijn radartjes draaien, hoe reageer ik hierop, hoe ernstig is dit en wat moet ik in hemelsnaam met die bloemen. Ach dat zien we zo wel weer.

Niet veel later lopen we met elkaar de echokamer weer uit. Tjitske is doorverwezen voor een gespecialiseerde echo in het ziekenhuis om te bevestigen of er inderdaad sprak is van een klompvoetje en of dit geïsoleerd is; of er naast het voetje geen andere afwijkingen zijn. Ik zeg tegen Tjitske dat ik nog even wat uit de auto pak, het is vies weer en het stinkt enorm naar stront dus zij kan beter even binnen wachten. Met de bos bloemen stap ik naar binnen. ‘Omdat je het zo goed doet, je zwangerschap is lang niet altijd gemakkelijk en ik hoop je hiermee een beetje een hart onder de riem te kunnen steken. Ze bedankt me verrast. Terwijl we naar buiten lopen zeggen we tegen elkaar dat we nog wel even contact hebben, eerst dit alles maar even laten zakken.

Ik kom terug bij mijn oppasgezin, even lekker samen lunchen. Ondertussen vertel ik over hoe het was. Mijn oppasmama schrikt een beetje en vertelt me wat meer over klompvoetjes. Ze heeft als fysiotherapeut gewerkt op een school met kinderen met een handicap of revaliderende kinderen. Ze had dit veel gezien en ook gezien hoe goed dit kan herstellen. Het stelt me een beetje gerust.

Eenmaal thuis app ik weer met Tjitske. Ze kunnen binnen 5 dagen terecht voor de echo in het ziekenhuis. De verloskundige had ook al even gebeld hoe het gaat, heel lief van dr.

Whatsapp 15:41

Tjitske: Dinsdag naar ’t ziekenhuis voor de extra echo.

Tjitske: De verloskundige heeft ook al even gebeld om te vragen hoe ’t nu ging enz. Wel heel netjes van ze

Lisanne: Ah heel fijn!

Lisanne: Hoe voel jij je erbij nu? (Voel je vrij om even niet te antwoorden)

Tjitske: Ja op zich wel prima hoor. Merk dat ik me niet zo goed kan concentreren enz. dus ben er wel mee bezig.

Tjitske: En een enorm gevoel van vermoeidheid opeens over me heen.

Lisanne: Is ook logisch en dat mag ook!

Tjitske: Wel fijn dat de verloskundige even belde, die zei ook direct, als het is zoals het nu lijkt kun je gewoon thuis bevallen enz. Dat stelt wel gerust

Lisanne: Ja dat is wel lekker! Had ik ook al gevonden 😉

Lisanne: Ik denk aan je! Neem lekker je rust, alles wat je voelt mag je voelen, niks is gek.

Tjitske: Dankje, op zich maak ik me helemaal geen zorgen, maar als ik beredeneer denk ik wel, misschien heb ik m’n grens even bereikt na al ’t kotsen ed. Normaal haal ik dan energie uit een goede controle, en nu is ie niet goed, dus haal ik d’r ook geen energie uit ofzo.

Lisanne: Ja t is ook niet niks, zeker niet dat je al de hele tijd zoveel moet spugen. Kan ik iets voor je betekenen? Ik ben er iig voor je als je even luchten ✨

Tjitske: Nee hoor. Ik ga onderuit zakken en niks doen. Dat zal vast helpen.


Wordt vervolgd in de serie doorlopende stage.

Leave a comment