“Dit klinkt als een kleine stap voor anderen maar dit betekend de wereld voor mij”

7 maanden geleden werd ik op een ochtend wakker met de sterke drang om weer te gaan studeren. Ik wist voor het eerst in mijn leven zeker wat mijn roeping was en waar ik voor gemaakt ben. Mijn hart ging sneller kloppen als ik dacht aan het worden van een Verloskundige. Ik besloot me in te schrijven voor de studie ook al wist ik op dat moment niet waar ik aan ging beginnen. Er zweefde nog enorm veel vragen door mijn hoofd, zoals “kan ik dit wel combineren met een gezin?” en “durf ik het wel aan?”. Maar mijn passie was sterker dan de twijfels en mijn verloskunde vuurtje wilde alleen nog maar meer gaan branden. De studie heeft natuurlijk een strenge selectie en uit de honderden die zich aanmelden worden er maar 60 toegelaten. Falen stond gewoon al bijna op mijn voorhoofd geschreven. Maar goed, ik moest leren mezelf de kans te geven en over mijn faalangst heen te stappen.


De 1e ronde was een toets en een beroepsbeeld/zelfreflectie opdracht. Ik heb weken lang geleerd, zo goed dat ik de hele tekst bijna kon citeren (figuurlijk dan haha). Ik maakte een samenvatting, flashcards en oefentoetsen. Alles om er maar voor te zorgen dat ik met zelfvertrouwen de toets in ging. Ik was zelfs zo bezig met de leerstof dat ik bijna was vergeten dat er nog beroepsbeeld/zelfreflectie opdrachten waren. Gelukkig kon ik mijn gevoel laten spreken en kwam ook dit helemaal goed. Nadat ik de toets gemaakt had liep ik naar buiten met een GOED gevoel!! Wow, school en een goed gevoel?? Dat was het moment dat ik zeker wist dat ik het juiste vak had gekozen.  

Op 26 februari zat ik gezellig bij een vriendin thee te drinken toen de uitslag in mijn mailbox verscheen. Ik wilde hem absoluut nog niet openen en met klamme handen heb ik netjes gewacht tot ik thuis kwam. Toevallig zat Lisanne bij mij thuis op de bank te wachten en hebben we met zn allen de mail geopend. Tuurlijk durfde ik niet zelf te kijken maar toen de mail werd voorgelezen veranderde mijn stemming direct, ik was namelijk door naar ronde 2!


Ronde 2 was een criterium gericht interview, iets waar je niet voor kan oefenen of leren. “Alisha, laat het los en wees jezelf” herhaalde ik minstens 100x tot het gesprek startte. Ik werd ontvangen door een 1e jaars VIO en na een praatje van 10 minuten begon het interview. erg spannend maar het ging best prima voor mijn gevoel. Een paar weken later ontving ik de uitslag, ik schrok van het goede cijfer dat ik had gehaald maar ik schrok nog meer toen ik zag dat ik was toegelaten.  Ik was zo verrast en heb zo veel angsten overwonnen. Ik ben zo gegroeid en ben voor het eerst in jaren weer trots op mezelf. “Dit betekend dus dat ik ga studeren” dacht ik bij mezelf. “Niet zomaar een studie, maar een studie naar mijn hart en passie. Ik kan niet wachten om alle moeders, nieuwe gezinnen en baby’s een warm hart toe te dragen en vrouwen in hun kracht te zetten.” Dit klinkt als een kleine stap voor anderen maar dit betekend de wereld voor mij.


Liefs, Alisha


Jullie willen niet weten hoe blij ik (Lisanne) ben dat ik mijn grote liefde voor dit vak met een van mijn allerbeste vriendinnetjes mag delen! Wat een reis was dit, wat bijzonder om als supporter aan de lijn te mogen staan en Alisha te zien groeien, te zien wandelen in haar roeping en haar te zien overwinnen!! Alish, ik ben mega trots op je en kijk uit naar jouw verhalen en wie weet runnen we ooit wel samen een praktijk ; -)

Liefs <3

Leave a comment