LiefsMama ~ Het bevallingsverhaal van Kirsten

Deze keer het ongelooflijk krachtige verhaal van Kirsten. Ze is moeder van 2 meiden en blogt (h)eerlijk over moederschap!


Zwanger zijn van de tweede is toch wel echt iets heel anders dan zwanger zijn van je eerste kindje. In mijn geval ook nog eens heel anders omdat ik tijdens mijn zwangerschap midden in een verhuizing en verbouwing zat. Het is eigenlijk heel lastig om bij het begin te moeten beginnen, maar ik ga het toch proberen!

Mijn eerste dochter werd met behulp van een fertiliteitstraject ‘gerealiseerd’. In onderging een ICSI behandeling en we waren heel blij dat dat de eerste keer meteen goed ging. Dat mijn relatie er wel flink onder te lijden had gehad, zag ik pas veel later. Toen mijn oudste net geen jaar was, zijn haar vader en ik in goed overleg gescheiden. Beter op deze manier dan twee ongelukkig ouders. Ik kende op dat moment mijn huidige partner al een paar jaar als vriend en omdat ik eigenlijk weinig andere opties had, ben ik bijna direct bij hem ingetrokken. Gelukkig hebben we een super goed werkend co-ouderschap, dus we hebben eigenlijk geen klagen.

Ik was aan de pil toen ik op een gegeven moment in mijn stopweek niet ongesteld werd. We waren een beetje geschokt. Het zou toch niet zo zijn dat we door de pil heen zwanger waren geraakt terwijl ik bij de eerste nog een ICSI behandeling moest ondergaan. Ik deed een test die uiteindelijk negatief was. Hoewel ik ‘blij’ was, we waren namelijk net een jaar bij elkaar, was ik ook wel teleurgesteld. De wens voor een tweede kindje was namelijk zeker aanwezig. Na weken niet ongesteld te worden, kwam er ineens een bloeding die bijna 6 weken aan bleef houden. Nadat ik de huisarts had geraadpleegd en van hem te horen kreeg ‘dat dat heel normaal was’ (uh, nou, lijkt me toch niet helemaal gezond), heb ik een doorverwijzing naar de gynaecoloog aangevraagd.

Het werd een periode van veel echo’s, bloedprikken en zwangerschapstesten doen. Aan mijn resultaten van het bloedprikken kon de gynaecoloog me vertellen dat ik een miskraam zou hebben gehad. Tot op de dag van vandaag snap ik nog steeds niet hoe dat heeft gekund en voelt het ook absoluut niet zo. Ik bleef onder controle en bleef wekelijks bloedprikken. Totdat ik ineens door het ziekenhuis werd gebeld dat ik zo snel mogelijk moest langskomen voor een echo omdat ze in mijn bloedwaarden een enorme stijging in het HCG hadden waargenomen. De artsen waren bang dat het een eventuele Mola-zwangerschap zou zijn. Er zou misschien een stukje vrucht kunnen zijn achtergebleven.

Dus met alle toeters en bellen naar het ziekenhuis voor een echo. Ik weet nog hoe zenuwachtig we in de wachtkamer zaten. De echo werd gemaakt door de echoscopist die ons vertelde dat ze een leeg vruchtzakje zag zitten. Terug in de wachtkamer hakte dat er wel even in. Het was leeg. Totdat de door de gynaecoloog binnen werden geroepen en ze haar hand uitstak met de woorden: ‘Van harte gefeliciteerd, je bent zwanger! Kom over 2 weken maar terug, dat zien we ongetwijfeld een kloppend hartje’. Verbouwereerd liepen we het ziekenhuis uit. Gelukkig. Maar compleet ondersteboven van het nieuws.

Tijdens de zwangerschap heb ik eigenlijk geen heftige kwalen gehad of was. Ik kan me nog herinneren dan ik wat vaker misselijk was dan bij de eerste zwangerschap en dat ik veel eerder een bolle buik kreeg wat erg pijnlijk was voor mijn bekken. Omdat mijn oudste met 37+3 werd geboren, had ik me deze zwangerschap ook op die termijn ingesteld. We kochten een nieuw huis en ik had al helemaal uitgerekend dat de baby er allang zou zijn als we de sleutel zouden krijgen.

Oh boy was I wrong! Ik was 21 december uitgerekend en hoopte vooral dat ik niet op Sinterklaasavond zou bevallen. Maar 5 december ging voorbij. Ook 18, 19 en 20 december gingen voorbij. Een aantal bijzondere data voor mij. En ook 21 december ging voorbij. Ik weet nog dat ik op 24 december lachend bij de verloskundige zag en nog aan degene die dienst had met kerst vroeg wat ze wilde eten met kerst. Ik moest toch nog boodschappen gaan doen! Maar ook de kerst ging voorbij en ik was er steeds meer klaar mee. De stress van de verbouwing in ons nieuwe huis, alle mensen die maar bleven vragen of er al een baby was en het feit dat ik er gewoon fysiek en mentaal helemaal klaar mee was en dat afreageerde op iedereen om me heen, maakte dat ik de verloskundige om raad vroeg.

Op mijn laatste afspraak op de praktijk met 39 weken zei de verloskundige van dienst toen dat zij me gerust tot 41 wilde laten doorlopen want mijn bloeddruk en alles waren goed. Daar was ik het dus écht niet mee eens en gaf dat bij de andere verloskundige aan. Zij zag hoe ik er doorheen zat en dat er nu iets moest gebeuren. Die zaterdagochtend mocht ik nog gelijk naar het ziekenhuis voor een check-up en om te kijken of ik gestript kon worden. Mijn hemel, dat deed me zeer! Ik werd weer naar huis gestuurd in de hoop dat later die dag mijn weeën wel zouden beginnen en dat ik anders een datum mocht aangeven voor een inleiding.

Nu weet ik dat inleiden ook niet direct een pretje is, maar ik koos eieren voor mijn geld. Ik maakte de afspraak op 31 december. Als ons kindje dan geboren zou worden, dan had het in ieder geval altijd groots feest op zijn of haar verjaardag. Nieuwjaarsdag leek met dan een stuk minder leuk, als iedereen een kater heeft. De dagen na het strippen gebeuren er he-le-maal niks en zo vertrokken we op oudjaarsdag 2018 om 7 uur naar het ziekenhuis. Het is echt heel raar om te weten dat je die dag hoe dan ook met een kindje naar huis gaat en dat je eindelijk weet of je een zoon of dochter meedraagt!

In het ziekenhuis was het die dag enorm rustig. Dit betekende dat er heel veel aandacht voor mij was. Dat voelde absoluut prettig omdat onze eigen verloskundige niet meekwam voor de inleiding. Zij was overigens wel gewoon bereikbaar als we haar er toch bij wilden hebben maar ik zag daar zelf niet zo erg de noodzaak van in. ‘We houden haar wel op de hoogte’, zei ik nog. Er werd rond half 9 een infuusje geprikt en even later kwam de (ik denk) arts-assistent om mijn vliezen te prikken. Terwijl ze bezig was en een beetje ontdaan was van de hoeveelheid vocht die maar bleef stromen, vertelde ze me dat we het eventjes een half uurtje zouden aankijken en dat anders de medicatie gestart zou worden. Ze was nog niet klaar met praten of de eerste wee kwam er gelijk knalhard in. Ik kon niet liggen, ik kon niet staan, ik kon niet zitten. Het enige wat ik kon bedenken was dat ik onder de douche wilde.

Daar heb ik zo’n 2,5 uur gezeten. Gelukkig met een snoerloze CTG die ook gewoon nat mocht worden. Bij mijn eerste bevalling kreeg ik tijdens een weeënstorm een ruggenprik dus had ik nu in mijn bevalplan aangegeven dat ik nu op tijd die prik wilde hebben. Tijdens die 2,5 uur heb ik 2 of 3 keer gevraagd of ik alsjeblieft de ruggenprik kon krijgen. De arts en verpleegkundige praatten er kundig omheen en toen ik eindelijk onder de douche vandaan kwam, had ik al 8 centimeter en was het te laat. Op dat moment was ik daar echt des duivels over. Dit was het enige wat ik had gevraagd! Hoe dan ook, de arts is vanaf dat moment niet meer weggeweest en heeft me bij de laatste paar centimeters een beetje ‘geholpen’. Ik heb eigenlijk geen idee meer hoe lang ik heb moeten persen. Om 13.10u werd onze dochter Nova geboren.

Ik heb het eerste uur heerlijk met haar gelegen en verliefd liggen staren naar mijn kleine hummeltje. Maar toen ik weer een beetje bij mijn positieven kwam, was het enige wat ik wilde, zo snel mogelijk naar huis gaan. Dat was nog wel een beetje problematisch omdat Nova niet helemaal lekker op temperatuur bleef en ik best wel heftig nabloedde. Maar goed, bloeden kan ik ook thuis, haha, dus drie kraamverbanden en een matje in mijn broek gevouwen en naar huis!

Toen ik in de rolstoel zat te wachten tot mijn vriend de auto had voorgereden, kwam de arts nog even naar me toen. Ze vroeg me of ik boos was op haar. Ik heb toen ook uitgelegd dat ik haar keuzes achteraf goed begreep, maar dat ik dat op het moment suprème echt niet zo voelde. De kans dat ik door het krijgen van de ruggenprik uren langer in bevalling had gelegen en dat we de nacht in het ziekenhuis hadden moeten doorbrengen was namelijk groot en de arts had gezien dat het eigenlijk heel ‘goed’ ging. Achteraf ben ik er trots op dat ik deze bevalling geheel op eigen kracht heb gedaan. Ook denk ik dat het goed is dat de arts me in dit geval ‘gestuurd’ heeft en koester ik geen wrok of iets dergelijks. In dat gesprekje heb ik kunnen zeggen wat ik wilde zeggen en heb ik het daarmee afgesloten. Naar huis met onze prachtige dochter. Onze kleine oliebol.

Liefs, Mama


1. Zag je tijdens je zwangerschap de zelfde verloskundige als bij je bevalling? Zo ja, vond je dit fijn? Zo nee, had je dit graag anders gezien? Of misschien maakte het je wel helemaal niks uit 😉  Ik zat bij een verloskundigenpraktijk met 5 verschillende verloskundigen. Die heb ik tijdens mijn zwangerschap allemaal gezien. een van hen was mijn ‘vaste’ verloskundige, maar zij ging een paar dagen voordat ik bevallen ben met zwangerschapverlof, dus ik kreeg voor de laatste controle en de nacontroles haar vervanger. Ik ben niet echt iemand die aan een vaste persoon ‘hangt’. Door mijn inleiding was mijn eigen verloskundige er dus ook niet bij. Mede omdat ik vond dat het een ‘feestdag’ was en ik vond dat zij lekker thuis moest kunnen genieten, anderzijds omdat ik door het inleiden medisch was geworden en zij dan sowieso niet mijn bevalling zou begeleiden.

2. Hoe heb je de verloskundige begeleiding/ondersteuning tijdens je bevalling ervaren? Was dit goed zo of had het ook nog anders gekund? Tijdens de bevalling heb ik heel kundige begeleiding gekregen. Ik had een hele lieve verpleegkundige die steeds kwam kijken en een arts(assistent) die omdat het die dag zo rustig was, veel bij ons aanwezig was. 

3. Had je een bevalplan gemaakt en is je bevalling ook zo verlopen? Heeft de verloskundige/zorgverlener gehandeld naar je plan? Ik had zeker een bevallen gemaakt, ook al weet ik dat je een bevalling niet kunt plannen. In mijn plan had ik aangegeven dat ik vooral duidelijke taal wilde horen en dat ik tijdig een ruggenprik wilde. Die heb ik uiteindelijk niet gekregen. Daar was ik met 8 centimeter echt heel boos over, maar achteraf heb ik dit met de arts besproken en heeft ze me uitgelegd waarom ze me geen ruggenprik wilde geven. Achteraf begrijp ik dat, en ben ik haar daar zelfs dankbaar voor. Zij heeft gedaan was voor mij het beste was en me laten zien dat ik veel meer kan dan dat ik zelf dacht.

4. Wat zou je aan een toekomstig verloskundige willen meegeven? Vergeet niet dat iedere zwangerschap en zwangere anders is. Niet iedereen heeft een even hoge tolerantiegrens als het gaat om de duur van de zwangerschap  of zwangerschapskwalen. Luister naar haar en durf ook je eigen mening opzij te zetten. Jij kunt, na jarenlange ervaring, wel vinden dat ze nog even door moet, maar een gestreste hoogzwangere is niet aan te raden. Ik kan een hoop hebben, maar als ik het gevoel krijg dat ik niet gehoord word, ben je me kwijt!


Kirsten ~ Blogster en mama


Meer van Kirsten lezen?

Ze post blogs over dagelijkse dingen, heerlijke recepten (ook kidsproof!!), haar leven als juf, nog veeeel meer en is daarbij echt gezellig en eerlijk over moederschap!

Ook zeker een kijkje nemen op haar Instagram. @mamagisch

.


Een bijzonder verhaal dat laat zien hoe krachtig een vrouw eigenlijk is! Dankjewel voor het delen Kirsten. Ik sta elke keer weer versteld van wat vrouwen kunnen.

LiefsLisanne

Leave a comment