BLOGMAS DAG 2: Is er een dokter hier? Een zuster? Iemand die ons kan helpen, mijn vrouw haar bevalling is begonnen!

Je ziet het wel eens in films of op TV, een bevalling op een hele “bizarre” plek. En hoewel ik liever een bevalling bij iemand thuis of in het ziekenhuis zou begeleiden fantaseer ik er stiekem over dat een moment als deze op een dag zal komen. Dat je voor ouders, die op een plek zijn waar ze het helemaal niet verwachten iets heel bijzonders kan betekenen en ervoor kan zorgen dat er een gezond kindje veilig ter wereld komt.

Er zijn veel “gekke”plekken waar vrouwen bevallen, onverwachts op de keukenvloer en soms op een vakantiebestemming en soms onderweg, meestal in de auto maar waar ik over gefantaseerd heb is dat ik bevalling in het vliegtuig zou begeleiden.

In het vliegtuig ben je een soort mini “community”, je bent met allemaal mensen en je bent min of meer op elkaar aangewezen, je zit letterlijk in het zelfde schuitje, naja vliegtuig. Wanneer zoiets gebeurd gaat natuurlijk dat hele vliegtuig meeleven, ik bedoel mensen klappen al wanneer ze veilig zijn geland, dan moet er wel een staande ovatie komen wanneer er een kindje geboren wordt.

En oké, het is niet de meest ideale en veilige omgeving maar toen ik hierover ging nadenken zag ik mezelf aan het werk en waande ik mezelf in een Hollywood film.

“Is er een dokter hier? Een zuster? Iemand die ons kan helpen, mijn vrouw haar bevalling is denk ik gestart.” Vanaf dat moment zou ik AAN staan.

Eerst zorgen dat mevrouw comfortabel is. Daarna de omgeving klaar maken; Alle mensen die ik niet nodig heb uit de buurt! Een plek van privacy en waar mogelijk stilte creëren. Zorgen dat mevrouw ergens kan liggen maar dat ik nog wel vrij om haar heen kan bewegen. Dus misschien wel een matrasje uit de bedden van de stewardessen halen en deze op de grond leggen in de ruimte waar de stewardessen zitten en eten klaarmaken tijdens een vlucht, daar is het meestal het grootst. Assistentie regelen, één van de stewardessen benoemen tot mijn assistent voor praktische zaken. Ik zou haar dan vervolgens vragen om aan alle vakantiegangers te vragen of er iemand anders is die in de zorg werkt en mij zou willen assisteren durante partu. (tijdens de bevalling)

Ondertussen dat we mevrouw coachen moeten we een soort steriel veld klaar maken. Ik vraag de stewardessen om dekentje, zo een die je in het vliegtuig krijgt, die zijn nog helemaal nieuw zitten in een gesealde verpakking en worden na een vlucht vaak weggegooid, daar kan ik mijn “ontsmette” spullen op leggen. Ik trek mijn schoenen uit en haal de veters eruit, ik geef ze aan de stewardess en vraag haar deze met zojuist gekookt water te overgieten zodat ze enigszins ontsmet worden, het zelfde moet ze doen met een schaar. Hiermee kan ik straks de navelstreng afbinden en doorknippen. Doeken en dekens, als de baby er straks is hebben we doeken nodig om het kindje af te drogen en warm in te wikkelen, ook is het wel handig dat als het nodig is dat ik af en toe iets onder de billen van de vrouw kan leggen en kan verschonen. Als dit in het vliegtuig niet aanwezig is, dan maar de badlakens van de passagiers. Verder zou ik niet weten wat ik nog meer klaar zou moeten leggen.

Dit alles gebeurd momenteel met actieve weeën en staande vliezen. Ik besluit nu ik denk dat de bevalling begonnen is een VT uit te voeren, ik heb geen handschoenen…. Ik was mijn handen grondig met zo heet mogelijk water, dat ik mij net niet verbrand. Met gebroken vliezen kan ik dit beter niet doen dus dan meet ik nu liever één keer de voortgang. Tegen het einde als ik zeker weet dat het kind er bijna aan komt, doe ik dit nog een keer om er zeker van te zijn dat de baby in een houding ligt dat het geboren kan worden en dat er geen rode vlaggen zijn. Maar dit doe ik alleen als de vliezen zijn gebroken en ik zie dat mevrouw reflectoire persdrang heeft, dan komt het kind meestal relatief snel ter wereld en is de kans op infectie na een VT zonder handschoenen met gebroken vliezen het kleinst.

Zodra alles praktisch geregeld is richten mijn assistent, een verpleegkundige, en ik mij op mevrouw. We houden haar goed in de gaten, coachen haar en zorgen dat alles waar ze om vraagt waar mogelijk direct naar haar toe komt. Ondertussen is de piloot ingelicht door mijn assistent praktische zaken om z.s.m. ergens te landen en daar dan ook een ambulance klaar te laten zetten.

Wanneer ik zie dat de natuur de overhand neemt en het lichaam van mevrouw de uitdrijving begint doe ik mijn laatste VT. De baby ligt in een mooie achterhoofdsligging, ingedaald en vast in het bekken, mevrouw heeft volledige ontsluiting en het is “showtime”. Na 25 minuten persen wordt er een heel klein lief hummeltje geboren. Hij zet het direct op het gillen, TOP dat willen we horen! Hij doet het goed, ik droog hem af en wikkel hem in een warme doek en leg hem bij moeder. Zijn apgarscore is prima en er is ontlading bij iedereen. Een naam hebben de ouders nog niet maar dat komt wel.

Wanneer een van de stewardessen, als de rust is wedergekeerd, de passagiers vertelt dat er een gezond kindje is geboren en dat moeder en kind het na omstandigheden goed doen, komt er een geklap, gejuich en een staande ovatie. Ik heb kippenvel en tranen in mijn ogen.

LiefsLisanne

.

LET OP: Dit verhaal is mega onrealistisch, het is echt een fantasieverhaal. Natuurlijk heb ik absoluut liever niet dat een bevalling in een situatie als deze gebeurd maar ik plaatste mezelf in een Hollywood film en toen leek plots alles mogelijk. Ook ben me niet bewust van wat de gezondheids- en veiligheidsrisico’s verder in een vliegtuig zijn. Er zullen ongetwijfeld ooit zulke situaties zijn voorgekomen maar ik heb geen idee hoe zoiets in het echt zou verlopen. In deze situatie is uitgegaan van een zwangere van 37 weken, een veilige bevaltermijn. Ook is hier een complicatieloos beeld geschetst wat ook niet is alle gevallen zo is. Wanneer een vrouw zo ver zwanger is zou ze normaal gesproken niet in een vliegtuig stappen.

Leave a comment