Blog 2 in de serie over de doorlopende stage

Het was een zonnige herfst ochtend en ik had me lekker gedoucht en klaargemaakt voor de afspraak waar ik samen met Tjitske heen zou gaan. Ik had er zin in maar er was toch ook lichte spanning, je wil graag dat het goed is.

Gewapend met een mondkapje, een schrift, mijn voorbereiding en een pen stapte ik op de fiets naar Tjitske. Het was maar twee minuutjes fietsen. Het was lekker fris maar aangenaam door het zonnetje. Ik zette mijn fiets weg en belde aan. Tjitske moest nog even het mapje van de verloskundige praktijk pakken, ik bood aan deze in mijn tas te stoppen aangezien zij geen tas meenam. Dat was een goed idee, nog niet iedereen wist dat ze zwanger was dus het was prima om dat mapje nog even in een tas te stoppen en op deze manier mee te nemen.

Na een kort auto ritje van ongeveer 7 minuten kwamen we aan en parkeerden we de auto. We waren redelijk vroeg dus we bespraken nog het één en ander in de auto. Vlak voor de afspraak stapten we de praktijk binnen, we waren nog niet aan de beurt dus keken we nog even naar het enorme bord met geboortekaartjes dat er hing. Om veel namen moesten we lachen, dat leek ons niks. Een aantal namen waren wel leuk, een aantal lieve Friese namen sprongen er voor ons uit. Sommige geboortekaartjes waren prachtig maar daar viel de naam van tegen, maar heel enkel was zowel de naam als het kaartje echt tof en dan krijg je toch wel een heel leuk compleet plaatje erbij.

We waren aan de beurt, een beetje onwennig stapte ik naar binnen. Tjitske en ik namen plaats op de twee klaar gezette stoelen, gescheiden door een bureau met een computer en wat papieren erop zaten we tegenover de verloskundige. Ik haalde het mapje uit de tas en gaf het aan Tjitske, ook pakte ik mijn schrift en een pen.

De verloskundige vroeg hoe het met Tjitske ging en leefde mee toen Tjitske aangaf dat het misselijk zijn en het vele spugen haar toch best zwaar viel. Na aanleiding hiervan vroeg de verloskundige aan Tjitske of ze nog wel plaste. Tjitske gaf aan dat ze hier zelf al enorm alert op is geweest en dat dit nog wel het geval was. (Tjitske haar man is arts, dus volgens mij kan het haast niet anders dan dat ze zelf goed weet wat ze in de gaten moet houden en wanneer ze aan de bel moet trekken)

De verloskundige was erg lief en complimenteerde Tjitske over het feit dat ze zelf al zo alert is en goed voor zichzelf zorgde. Ook gaf ze aan dat de baby zich wel redt, meestal ook nog wel als moeder veel moet spugen. Ik vond dit zo geruststellend overkomen. Echt knap hoe zij dat op die manier kan brengen en ook echt al die kennis al heeft. Ik kan me niet voorstellen dat ik daar over 4 jaar ook zal zitten, advies geven, gerust stellen en controles doen. Ik ben pas net begonnen en het werken als verloskundige lijkt nog zo ver weg. Maar je weet wat ze zeggen; “Time flies when your having fun!”

Tjitske werd gewogen, ik schreef het hele consult mee en had ook dit snel even in mijn schrift gekalkt. De verloskundige voerde het één en ander in op de computer en vroeg daarna om het gewogen gewicht. Een korte stilte kwam, Tjitske zei niks, er waren een aantal vragen gesteld tussen het wegen en nu de vraag om het daadwerkelijke gewicht. Ik keek in mijn schrift en zei zacht; “74,2 kilo”. “Wat is dat toch handig hè, zo’n student die meeschrijft” was wat de verloskundige zei. We lachten alle drie.

Het hele consult ging in het Fries, geen woord Nederlands werd er gesproken. Ik kan me voorstellen dat dit voor een zwangere erg prettig kan zijn als dit je moedertaal is, mijn moedertaal is het niet maar ik kan het gelukkig goed verstaan en volgde het gesprek prima. De enige Nederlandse woorden die door de kamer klonken waren de mijne vlak voordat er een echo gemaakt ging worden ; “Vindt (naam VK) het goed als ik een foto maak tijdens de echo?”

Ik betrapte mezelf op het noemen van de voornaam van de verloskundige, iets wat er in het Fries veel gebeurd. Het is erg beleefd en eigenlijk een vorm van U zeggen, iets wat ik zelf graag gebruik als ik niet weet of ik iemand mag tutoyeren.

Ik mocht een foto maken tijdens de echo, dat was leuk! Niet alleen voor mij maar ook voor Tjitske haar man die aan het werk was. De echo werd gemaakt en binnen 10 seconden zei de verloskundige dat het er prachtig uitzag en liet ze een kloppend hartje zien. Ik werd warm van binnen, wat is dit bijzonder om van zo dicht bij mee te mogen maken. Wat me opviel was dat de verloskundige zo snel al kon zeggen dat het goed was, super fijn natuurlijk maar ik dacht echt huh?! Moet je niet even wat langer kijken? Tjitske had zelf de uitgerekende datum al berekend, de foetus werd gemeten en de uitgerekende datum werd 2 dagen naar voren gehaald. “ Dat makket al twa dagen ferskil, wy nimme dy winst mei” klonk er door de kamer.

Aan het einde van het consult werd de bloeddruk nog even gemeten, de verloskundige vroeg toestemming om dit te doen. Iets wat wij ook al geleerd hadden en wat hier keurig volgens het boekje gebeurde. De bloeddruk was een keurige 118/82.

Een vervolgafspraak werd ingepland. Ook werden er een aantal papieren met informatie meegegeven over bloedprikken. Iets dat voor de 13e week van de zwangerschap gebeuren moet. Tjitske had geen vragen meer, ik nam het mapje van haar aan en stopte deze weer in mijn tas.

Ik bedankte de verloskundige vriendelijk dat ik er bij mocht zijn en we liepen de deur weer uit.

Zou je de foto’s nog even willen sturen?” vroeg Tjistke aan mij toen we bij haar thuis waren aangekomen. Ik antwoordde dat ik dat direct even zou doen. We kletsen nog even kort en toen ging ik weer naar huis. De tijd was omgevlogen, het duurde eigenlijk ook helemaal niet zo lang zo’n consult. Ik had alles als een spons in me opgenomen en moest al deze indrukken maar eens rustig gaan verwerken zodra ik thuis was. Want wat was dit leuk, zo voor een eerste keer mee naar een consult. Ik ging naar buiten en liep door de hal, daar legde ik het mapje van de verloskundige praktijk op het daarvoor bestemde plekje boven op het kastje dat daar stond.

Ik riep; “Daaaag” en trok de voordeur achter mij dicht.

Wordt vervolgd.

LiefsLisanne

*Alle blogs over cliënten worden in overleg geschreven en met toestemming geplaatst.

Leave a comment