De eerste presentatie.

Het was de tweede VHO les en we moesten al presenteren. Ik wist dat de opleiding in een rap tempo zou gaan maar zo snel, dat had ik niet verwacht. Maar goed we moesten een presentatie gaan houden, het moest gaan over de geboorte cultuur in een door jou gekozen land.

De week daarvoor toen ik hoorde dat we moesten presenteren in duo’s keek ik direct naar mijn achterbuurvrouw; Luca.

Luca is een spontaan mens met een fantastische bos krullen en echt mijn soort persoon zoals Luuc en ik dat dan omschrijven. We hadden elkaar leren kennen tijdens de tweede selectieronde en er was direct een klik. Tijdens de eerste lesdag bleek dat we bij elkaar in de werkgroep zat en al snel raakten we bevriend. We zijn een dynamisch duo, Luca vrij lang en goedlachs en ik iets (bes behoorlijk veel) korter en echt een spring in het veld.

Ik fluisterde tegen Luca, “Luuc, ik weet een goed land. Mijn zus is verloskundige en is tijdens haar studie in Tanzania geweest”.

“Ja goeie! Dan kun je vast wel het een en ander aan haar vragen” Fluisterde Luca terug.

En zo geschiedde, Ik stuurde een berichtje naar Mirjam met een vijftal vragen en vroeg ook om een toffe foto. Vrij snel kreeg ik een berichtje van Mirjam terug dat ze veel diensten achter elkaar had gehad en me later maar zo spoedig mogelijk even zal terug berichten met de antwoorden.

Inmiddels had Mirjam antwoord gegeven en hadden Luca en ik een kort filmpje gemaakt met beelden uit Mirjams vlog die ze had gemaakt tijdens haar tijd in Tanzania.

Luca moest de presentatie met alles slides van de hele klas in elkaar zetten, dat kwam ons wel goed uit dan konden wij als laatste en mooi nog even de kunst afkijken bij anderen.

We hoorden veel verschillende dingen over culturen en gewoontes. Wat me het meest is bijgebleven is dat ze in Scandinavië kinderen ‘s nachts gewoon in een soort nachthok buiten leggen of dat vaders wanneer ze naar de kroeg gaan de kinderwagen, MET KIND ERIN, gewoon buiten laten staan. Er was wel een reden voor die me het enigszins deed begrijpen maar ik bleef het raar vinden.

Wij vertelde de klas dat het in Tanzania er heel anders aan toe gaat dan in Nederland, met name de hygiëne viel ons heel erg op. We zagen in de vlog van Mirjam dat het in een soort van bakken werd gedoopt en dat het daarna te drogen werd gelegd. Daar waar in Nederland alles enorm goed gesteriliseerd wordt gebeurd dat daar op een hele andere manier. Ook de omgang met vrouwen deed ons enorm verbazen. En het gebruik van fundal pressure daar schroken we enorm van.

Hieronder lees je de vragen die we aan Mirjam hebben gesteld en ook haar antwoorden.

Omschrijf in 5 woorden de geboortecultuur van Tanzania. (5 woorden die er bij passen) Primitief, eenvoudig, sterk, obstetric focussed (kan hier dus echt even niet het Nederlandse woord voor verzinnen en kan het niet vinden op Google haha, maar ik bedoel dat ze niet de natuur zijn gang laten gaan, ze geven bijvoorbeeld iedereen medicatie etc.), led by the medical professional (hier bedoel ik mee dat het niet gaat om wat de vrouw wil, er zijn niet echt keuzes , de verloskundige of dokter bepaalt gewoon wat er gebeurt.

Wat vind je het grootse verschil met Nederland? Waarschijnlijk het grootste verschil vind ik dat in Nederland alles de keuze is aan de vrouw, je hebt een keuze uit waar je wilt bevallen, pijn bestrijding, manier van bevallen, wie er voor je zorgt etc, die keuzes heb je in Tanzania niet

Wat is de rol van de Verloskundige daar? De rol van de verloskundige; ik ben daar alleen op de bevallingsafdeling geweest in een heel klein plaatsje. Daarnaast spraken ze een andere taal dus kreeg ik vaak niet mee wie wie was. Voor mijn gevoel deden de verloskundigen gewoon alles van de bevalling, de dokters deden gewoon een doktersronde elke dag maar kwamen niet heel veel te pas bij de echte bevalling. Omdat het zo primitief is doen de verloskundigen dus gewoon eigenlijk alle zorg tijdens de bevalling. De zorg tijdens de zwangerschap zelf heb ik niet meegekregen, dus ik zou niet weten hoe dat is.

Hoe is de zorg voor moeder? De zorg voor de moeder; de moeders hebben soms dagen weeën, zodra ze in active labour komen gaan ze dan naar de bevallingsafdeling waar ze gewoon op een bed liggen, pas als ze tien cm zijn komt de verloskundige erbij en helpen ze met persen. Iedereen krijgt een episiotomie en daarnaast gebruiken ze heel veel fundal pressure om de baby er een soort van uit te duwen (best barbaars). Iedereen heeft daarnaast ook een infuus met syntocinon om de weeën door te zetten tijdens de laatste fase van het persen. Postnataal worden ze ongeveer een keer per dag gecheckt door de dokter, hoe lang ze precies in het ziekenhuis zijn weet ik niet. Thuisbezoeken gebeuren natuurlijk niet.

Hoe is de zorg voor neonaat? (pasgeborene) Zorg voor de baby; voor mijn gevoel niet of nauwelijks. Van wegen of checks heb ik niet echt iets mee gekregen haha. Misschien dat het wel gebeurt maar ik zou niet weten waar. Borstvoeding doen ze natuurlijk allemaal, maar daar krijgen ze geen hulp bij. HIV is natuurlijk wel veel meer daar en ik heb wel een baby gezien (toevallig precies de baby die naar mij vernoemd was haha) die medicatie kreeg naar de geboorte om infectie te voorkomen. HIV is alleen een taboe en de medicatie werd daar ook heel stiekem gedaan, niemand kreeg er iets van mee, dus misschien dat er veel checks plaats vonden die ik gewoon niet mee kreeg omdat het snel ergens achteraf plaats vond.

Hoe vieren ze geboortes daar? Dat is een hele goede vraag en ik zou zeggen dat ik geen tradities of iets heb meegekregen. Volgens mij is de baby laten dopen wel een groot ritueel maar dat kreeg ik niet mee.

Wat erg bijzonder was is dat we de klas konden vertellen dat er een kindje in Tanzania naar Mirjam is vernoemd.

Het verbaasde me hoe goed onze presentatie ging en hoe leuk de interactie met de groep na de presentatie was. Luca en ik hebben zelf ook echt wel ingezien dat de geboorte zorg hier in Nederland eigenlijk echt heel erg goed is en ik denk dat dat iets is waar we als Nederlanders heel erg trots op mogen zijn, ik ben dat in ieder geval wel!

LiefsLisanne

1 Comment

  • Posted 22 oktober 2020 08:25
    by Riëtte van der Veen

    Wat een leuk verhaal! Ook omdat je Mirjam erbij hebt betrokken. Zoveel culturen zoveel verschillen zou je zeggen.
    Liefs

Leave a comment